Vluchtelingen

 

De vluchtelingenstroom uit het Midden Oosten domineert al maanden het nieuws; de media berichten doorlopend over de kwestie; we zien buurtbijeenkomsten van bezorgde bewoners nabij geplande Asielzoekerscentra, en we zien betrokken Nederlanders die allerlei acties starten om deze mensen een helpende hand te bieden. We worden objectief bericht over de kwestie door de lenzen van angst en idealen. Ikzelf voel noch angst noch idealen. Misschien omdat ik niet in Nederland woon. Ik zie het geen eens als een probleem, hoewel ik weet dat dat hardvochtig moet klinken. Maar dat neemt niet weg dat ik het als een onvermijdelijke consequentie zie van andere, grotere ontwikkelingen.                                                                                                            

Het massale vluchtelingen verschijnsel was onvermijdelijk, het is alleen zo dat – onder meer - de Syrische problematiek het een flinke zet in de rug heeft gegeven. Maar uiteindelijk is het globalisering die vroeg of laat een dergelijke massale vluchtelingenstroom in werking gezet zou hebben. De afgelopen tien jaar is de wereld een stuk kleiner geworden: tien jaar geleden was een telefoontje uit Amerika nog iets bijzonders, vandaag de dag communiceren we dagelijks met mensen aan het andere einde van de wereld via het internet. Twintig jaar geleden was vliegen nog een luxe, vandaag de dag vliegen we met budget airlines voor tientjes naar hoofdsteden over de grenzen.

In zo’n kleinere wereld kan het niet anders dat internationale migratiestromen toenemen. Niet alleen omdat vluchtelingen googlemaps kunnen gebruiken om van A naar B te komen (en  allerlei andere internet apps), maar omdat je in een kleinere wereld een stuk eerder door hebt dat aardbewoners, die een paar duizend kilometer verderop leven, het een stuk beter hebben dan jij. Met andere woorden, het vluchtelingenprobleem is feitelijk niets anders dan de keerzijde van het internet gemak en goedkope weekenduitjes naar Europese hoofdsteden. Het een bestaat niet zonder het ander. En als je het zo bekijkt, dan bekruipt je noch angst noch medelijden, maar zie je het als een blijvend verschijnsel in een alsmaar kleiner wordende wereld, waarin zich onveranderd zoveel meer leed ontvouwt dan dat er geluk bloeit.